
c/ Travesía de Marqués de Alcedo,
n° 3 chalet - 36203 Vigo (Pontevedra)
Tel. 986 42 10 84 / 649 26 08 29
e-mail: mercedesg@jazzfree.com
Naz en Vigo. Discípula do pintor catalán Juan
Marcé, non podendo por circunstancias persoais adicarse plenamente
á arte, participando en mostras colectivas, ate que no ano 1994, realiza
a súa primeira individuáis e 50 colectivas, das que destacamos:
Certame Internacional Filatélico de Maia-pintora convidada no 1998.
Finalista no I Premio de Pintura Concello de Redondela no 1999. Feira dos
Artistas de Bolonia-2000. Itinerante Arte-Muller España, Italia, Francia-
2000. 3° Premio de Cartelismo, 50 aniversario Alianza Francesa de Vigo.
1° Premio de Surrealismo de Artistas Plásticos de Barcelona 01.
Feira dos Artistas Independentes de Madrid, FAIM, 04. Exposición Itinerante
por Galiza, patrocinada pola Xunta-2000. Exposición na Casa de Galiza
en Madrid- 03. Homenaxe a Dalí-Fundación Araguaney-Compostela-04.
Arte Axuda a Galiza-04. Exposición de Artistas Galegas e Latinoameri.canas-04.
Art Mrt New Century Gallery New York-04. Seleccionada por Crisolart de Barcelona
para mostra itinerante en Dinamarca-05. Seleccionada en Arte no Morrazo-05.
Conta con obra en empresas e estamentos como: Cámara Municipal de Valenca.
Cámara Municipal de Camina. Cámara Municipal de Maia. Centro
Galego de Madrid. Confederación de Empresarios de Vigo. Náutico
de Vigo. Edictorial Nova Galiza. Museo do R.C. Celta de Vigo. Frigiríficos
Berbés SA, Vigo. Hotel Tryp-Mondariz. Tapicerías Viguesas SA.
Asociación Abumar-Madrid. Coleccións privadas de España,
Portugal, Reino Unido e Estados Unidos.
Comentarios
"...pintura de ensoñación, insinuacións, suxerencias.
Mundos irreais que a imaxinación evoca..."
Francisco de Pablos.
"Ñas súas obras apreciase unha técnica impecable,
e un maxistral emprego do pincel, que se desliza sobre a superficie do cadro
con gran naturalidade..."
Ma. Sol G. Moreno
(Revista Crítica de Arte)
La Naturaleza se transforma y se sintetiza en las visiones paisajísticas
de Mercedes Groba. Un cromatismo encendido, pero calculado, como auroral,
invade sus cuadros, a los que dota de un aderezo de ingenuidad, de manera
que sentimos deseos de transitar por esos ámbitos de vegetación
abundante en carmines, violetas, un verde brillante. Mercedes Groba siente
apasionadamente y pinta con esa alegría de quien sabe que la sinceridad
es al fin el secreto de toda expresión perdurable. De ahí que
su obra no responda a modos, sino a sentidos. En cualquier caso, no debe acercarse
a ella quien no tenga el alma como un manantial entre rocas; como es el campo.
Como es una flor silvestre. El cerebro razona, sí, pero es el corazón,
al fin, quién dirige a la mano que llega con el pincel a la tela. Pintura
directa, que encanta porque canta sencillamente en su profusión cromática,
en su deliberada simplicidad. En su belleza, que no se entrega a una primera
mirada, sino que exige un imaginario diálogo en el que, para escucharla,
basta callar y mirar atentamente.
Francisco Pablos
De La Real Academia de Bellas Artes
En los cuadros de Mercedes Groba, la densidad del aire convive con la densidad
de la pintura. Las pinceladas son imprecisas y pastosas. Es una obra en reposada
evolución, sin cambios bruscos. Con el tiempo, la pintura al óleo
de los primeros años, deja paso al acrílico. La paleta se amplía
y los temas se diversifican. La pintora parece depender cada vez menos del
mundo exterior y las composiciones se vuelven más arriesgadas. Pero,
sobre todo, la pintura se va distanciando progresivamente de la realidad y
se adentra cada vez más en el mundo de los sueños.
Paula Márquez Rocafort
Crítica de arte

